verhalen van andere ouders....

Anouk

geplaatst op 11-04-2007

Verhaal Anouk vervolg

Op 2 augustus kregen we een belletje van het AMC dat Anouk 9 augustus kon komen voor de vervolg operatie aan haar traanbuis. Tijdens deze ingreep zou het silicone slangetje dat in mei geplaats was verwijderd worden. Niet zo’n hele grote ingreep dus maar na het drama van vorig keer was ik toch wel heel erg gespannen. Oma kwam weer in huis slapen om op Nick te passen.
Om 5.45 uur vertrokken we naar het AMC en om 7.00 uur waren we daar. Anouk zou eigenlijk om 9.00 uur geopereerd worden maar doordat het (uiteraard) wat uitliep is ze om 10.00 uur geholpen.
Ik vond het toch weer erg moeilijk om haar naar de OK te brengen, haar vasthouden tot ze
(onder protest) in slaap valt went volgens mij nooit, dit was al de 5e keer en het doet met echt pijn aan mijn hart. Maar gelukkig kwam Anouk om 10.45 al op de verkoeverkamer aan, wij zaten daar al op haar te wachten. Ze was net wakker geworden maar was nog wel heel erg suf.
Alles was gelukkig goed gegaan en de oogarts had gelukkig haar contactlens terug in gezet zodat we
dat zelf niet meer hoefde te doen (is echt drama elke keer) Om 11.15 uur mochten we naar de afdeling terug en om 12.00 uur mochten we weer naar huis.
Rond 13.00 uur waren we thuis en om 13.15 uur heb ik haar in bed gelegd, ze was echt nog heel moe en liep net als een zatlap rond, 10 minuten later sliep ze al.
Gelukkig verliep deze keer wel alles goed, ben blij dat dit achter de rug is.

Nu maar hopen dat de traanbuis open blijft. Dit was gelukkig de laatste operatie voor dit jaar. Volgend jaar zal Anouk opnieuw aan haar oog geopereerd moeten worden. Er wordt dan een kunstof lensje in haar oog geplaatst (toen ze 11 weken was is haar natuurlijke lens verwijderd en ter vervanging hiervan heeft ze nu een contactlens) en dan is de contactlens niet meer nodig.
Opzich wel fijn want dat gedoe met die lens is echt niets hoor, elke keer een gevecht om hem in te krijgen, maar ja, ze krijgt er dan wel een brilletje voor terug dus dat zal ook nog wel een probleem worden ben ik bang.Maar goed, dat is volgend jaar pas dus daar wil ik nu nog niet te veel aan denken.



.

Vanaf dat moment werd het gelukkig weer even wat rustiger. De vakantie kwam eraan. Even geen peuterspeelzaal, geen speelleergroep, geen logopedie, geen fysiotherapie... gewoon even helemaal niets moeten en (bijna) alles mogen.... heerlijk. Omdat onze kinderen ergens anders zo slecht slapen (zijn erg gehecht aan hun bed...) hebben we besloten om dit jaar niet op vakantie te gaan maar lekker thuis te blijven. Het weer was heerlijk, we hebben een prachtige tuin en een heerlijke jacuzzi in de tuin. En als de kinderen dan ook nog goed slapen (zowel overdag nog even en ’s nachts) wat wil je dan nog meer? We hebben echt een fijne vakantie gehad en de kinderen hebben met volle teugen genoten van de jacuzzi.

Hebt u zelf een kind met Downsyndroom?
en wilt u er hier in deze nieuwe rubriek over vertellen?
Dat kan!..Stuur uw verhaal in Microsoft word naar:
p.nieuwenweg@home.nl
Ook een paar mooie foto’s zijn van harte welkom!

U krijgt persoonlijk bericht wanneer uw stukje geplaatst word.

Gelukkig weer een aantal rustige maanden gehad. Begin november is Anouk begonnen in het schoolvoorbereidende klasje van de Stichting Early Bird. Tot die tijd ging ik elke vrijdag met haar naar het peuterklasje (ouder-kind groep) maar vanaf november mocht ze een “stapje hoger” naar het klasje dat haar voor gaat bereiden op het “echte werk” (zonder ouder) Anouk vind het gelukkig vanaf het begin afaan heel erg leuk. In het begin keek ze een beetje raar als ik weg ging (dat was ze natuurlijk niet gewend bij Early Bird, wel op de psz) maar ze doet gelukkig erg goed mee en ze leert er heel erg veel. Toen ze begin december 3 jaar werd heeft ze haar verjaardag dus daar gevierd en op de peuterspeelzaal. Daar heeft ze echt heel erg van genoten. Haar verjaardagsfeestjes was ook weer erg gezellig. Verwend dat ze is.... en die taart... die vond ze toch wel heel erg lekker. Dit jaar had ze eigenlijk pas echt goed door hoe ze pakjes open moest maken. Ze had ook al wel een beetje kunnen oefenen toen de week ervoor sinterklaas bij opa en oma Mels was langsgeweest. Lekker uitpakken dus. Dus zodra er op haar verjaardag iemand met een pakje binnenkwam riep je “JA” en stormde ze op het pakje af en begon enthousiast te scheuren. Echt heerlijk om te zien. En dat scheuren kon ze 2 dagen later ook nog eens toen de sint bij ons langs was geweest. En op 1e kerstdag hadden opa en oma Sparla pakjes onder de boom. Wat zijn ze verwend zeg....
Met de jaarwisseling hebben de kids genoten van het vuurwerk. Papa had ’s avonds voor ze naar bed gingen al wat vuurwerk afgestoken en dat vonden ze heel erg mooi. Toen het 12 uur was (we hadden de kinderen om 11.50 uur uit bed gehaald) en er heel veel vuurwerk was (en dus ook veel herrie) vond Anouk het wel een beetje eng, dat was een beetje te veel voor haar. Nick vond het wel helemaal geweldig. Ze hebben daarna nog lekker wat chips gegeten en wat gedronken en toen zijn ze weer lekker gaan slapen.


Inmiddels is het dus 2007.
Wij wensen iedereen een heel gelukkig en gezond 2007, en dat is ook waar wij zelf op hopen.....


Reakties kunnen naar: nicollesparla@hotmail.com