Hou van mij  
 

 Met een onschuldige blik kijk jij me aan.
In je grote kinderogen blinkt er een traan.
Je neemt me vast en geeft me een dikke zoen.
Je knuffelt mij, iets dat je anders nooit zou doen.

Dan vraag ik jou, "Wat is er lieve schat ?".
"Heb je geen goede dag gehad ?".
Ik wrijf door je haren en geef je een zoen.
Verscholen in mijn trui vraag je met een betraande stem,
"Zeg mama, hou je van mij om wie ik echt ben ?".
Dan kijk ik je aan en zie je betraande snoet.
"Natuurlijk mijn schat, dat weet je toch goed".

Dan komt het verhaal, het ligt zwaar op je hart.
"Op school lachen ze me uit en roepen me na"
"Jij stomme mongool jij bent zo achterlijk als wat,
jij hoort hier niet thuis maar in een diep donker gat !"

Je kijkt me zo aan, een zieltje zo rein,
met onschuldige ogen waarin te lezen staat,
"Ik heb toch niet gevraagd om anders te zijn".

Ik zeg je mijn schat "Het is niet je snoet dat echt telt,
maar wat je draagt in je hart.
De eenvoud, de pijn maar vooral je sterke kracht".
Als de mensen niet verder zien dan je ondeugende snoet,
dan zijn ze zelf niet gelukkig en leven niet zoals een mens leven moet.

De mensen zijn hard, daar kan je vanop aan.
Maar samen met je familie en je vrienden, zul je er wel omheen kunnen gaan.
En mijn lieve schat, ik hou nog steeds veel van jou,
net zoveel als de eerste dag.
Toe geloof me nou.

Die mooie lach die jij mij nu schenkt,
is veel meer waard dan wat iemand anders denkt.
Dus droog je tranen en geef me nog een dikke zoen.
Laat ze maar zeggen wat ze willen.
Je bent en blijft mijn lieve, knappe en schattige kapoen.

                         gedicht geschreven door: Anja Loo