Willem heeft schik na beetje slingeren
(Artikel uit
De Stentor van 30-08-2004)
door
Mieneke Braakman
30
AUGUSTUS 2004 - PUTTEN/ERMELO - ‘Morgen weer, morgen weer!‘ Willem is een
van de gehandicapten die zaterdag meemocht op de vrachtwagen tijdens de
Truckerdag in Putten en Ermelo. Hij vindt het maar niets dat de rit alweer
is afgelopen.
Willem heeft het Syndroom
van Down en woont al 20 jaar op de instelling ‘s Heerenloo in Ermelo.
Speciaal voor de Truckerdag is hij door zijn zus, de Puttense Ina Withaar de
Jong, opgehaald. ‘Altijd als wij langs het standbeeld Het Vrouwtje van
Putten rijden, begint hij enthousiast te wijzen: ‘‘Daar, Truckfestijn‘‘,
roept hij dan. Hij verheugt zich er de laatste jaren erg op‘, vertelt Ina.
De chauffeur, Dick Reijersen, vindt het prachtig om Willem mee uit toeren te
nemen. ‘Ik heb een beetje geslingerd en toen ik de muziek van Frans Bauer in
de cabine hard zette en plankgas gaf, had Willem zó‘n schik.‘
In totaal gingen 140 gehandicapten uit de regio mee met 100 vrachtwagens. Ze
verzamelden zich ‘s morgens op de Industrieweg in Putten. De rit voer door
Putten en Ermelo. De vrachtwagens hadden nogal wat bekijks onderweg. Veel
Ermeloërs en Puttenaren zijn er al 14 jaar aan gewend om eens per jaar de
lange stoet luid toeterende vrachtwagens lang te zien komen.
Rond 13.00 uur komen de eerste vrachtwagens weer terug, opgewacht door
belangstellenden, familie, het Puttense muziekkorps Excelsior en
burgemeester B. J. van Putten. De blije gezichten in de Scania‘s en Dafs
spreken boekdelen.
HELDEN
De
gehandicapten worden als ware helden ingehaald. Een cabinedeur gaat open.
Een wit plasmatje waait naar buiten, gevolgd door een tandenloze man met een
glimlach van oor tot oor. Hij omhelst vele aanwezigen op straat, alsof het
allemaal bekenden van hem zijn. Hij loopt, als een echte koning, het publiek
langs om te vertellen hoe mooi het was. Iedereen krijgt een natte kus van
hem.
Eén voor één worden de gehandicapten uit de vrachtwagen gehaald. Sommigen
worden getild, anderen lopen er zelf uit.
Nog een heel blij gezicht. Het is Ruud en hij heeft een vest aan met
allemaal vrachtwagenstickers. ‘Ik was met die gele vrachtwagen‘, wijst hij.
‘Het was hartstikke mooi, vooral toen de muziek hard ging.‘ Zijn chauffeur
is Steven Doppenberg. ‘Die jongen is echt helemaal vrachtwagengek‘, vertelt
hij.
ONGEDULDIG
De
Puttense chauffeur Marco Aalten heeft Jeroen meegenomen. ‘Ik rijd al een
paar jaar mee, het is zo mooi om die mensen blij te zien‘, zegt hij. Jeroen
is wat stilletjes. Zijn moeder begeleidt hem en vertelt: ‘Zodra de brief met
de uitnodiging komt, begint het feest al. Telkens vraagt Jeroen dan wanneer
hij op de vrachtwagen mag. Dan zeg ik: nee, eerst komt de vakantie. Gelijk
toen we terugkwamen begon hij weer te vragen. Dan zeg ik: bijna, jongen.‘
Het duurt ruim een uur voordat alle gehandicapten uit de cabines zijn
geholpen. In de kantine van één van de bedrijven op de Industrieweg wacht
hen soep, broodjes en Hollandse muziek.
Wim, ook bewoner van ‘s Heerenloo, kan bijna niet praten. Toch is heel
duidelijk aan hem te merken dat hij vol is van de rit die hij heeft gemaakt.
Hij wijst op vrachtwagenplaatjes en dan op zichzelf. Ook maakt hij een
sturende beweging met zijn handen en lacht daarbij. Naast hem zit Willem.
Die verorbert het ene broodje na het andere en zegt met volle mond dat hij
ook nog gaat barbecuen.
Wim verslikt zich in zijn flesje sinas en sproeit in een grote niesbui zijn
buurman Willem helemaal onder. Die eet smakelijk door alsof er niets is
gebeurd.
De organisatie van de jaarlijkse Truckerdag is in handen van drie vrouwen
van vrachtwagenchauffeurs. ‘Er zijn zoveel vrijwilligers bij betrokken. Het
Rode Kruis smeert 1200 broodjes, de verkeersregelaars krijgen een cursus
door de politie en noem maar op‘, zegt G. van Emous. |
