En wat het ‘mooiste’ is….jij had geen flauw idee wat er aan de hand was!
Je troostte mij en zei: “ach, mama toch, huilen aaaahhh!
Jij had mooi gespeeld zei je bij die mensen in de zandbak.
En je had koekjes gehad.
Je had geen idee dat dat niet mocht.
We hebben die mensen nog gesproken en ze weten nu wie jij bent en wie wij zijn
en dat is wel zo prettig mocht het weer een keer gebeuren.
Ook heb je nu een ketting met je naam en adres enzo erop.
Maar het best is gewoon NIET WEGLOPEN!!
Maar ja……..jij ziet het gevaar nog niet maar ik hoop wel
dat dat gauw gaat gebeuren.
En dat je volgend jaar lekker alleen kunt
spelen bij ons achter op de speeltuin.We zullen zien...

.

27-06-2006

Hoi Grietje van mij,


Er is weer veel gebeurd de laatste tijd.
Om mee te beginnen.
JE KUNT FIETSEN!!!!!!!!!!! JOEPIE!!!!!!!
Dat was me een mijlpaal wel hoor.
Zo voor de paasdagen ging je op je driewieler. ( grote driewieler )
Hij stond onder een kleed in de tuin omdat hij te groot is voor de schuur.
En jou step stond daar ook bij.
Ik wou je de step doen maar toen je de fiets zag wou je op de fiets.
Ik dacht ach dat lukt je toch niet want op die andere kon je het ook niet.
Maar ik kreeg ongelijk.
Je fietste zo weg!!!!!!
Echt ik was stom verbaasd.
In één keer had je die klik en het lukte.
En wat was ik trots op je.
Ik stond te huilen bij de deur en maakte natuurlijk direct foto’s.
Ook heb ik papa direct gebeld en oma natuurlijk.
Al weer een mijlpaal!!
Zelf was je natuurlijk ook super trots op jezelf en dat mag ook vind ik.
Je hebt het ook aan Juf Jannie en Juf Karla vertelt en ook zij waren trots op je.
Die middag wou je natuurlijk direct op je fiets naar school om hem aan de juf te laten zien.
Hij mocht zelfs mee de klas in.
Alle kinderen vonden hem prachtig en wouden er zelf ook wel één.
Op het plein mocht je er mooi mee fietsen en iedereen wou bij je achterop want je hebt er zo’n bagagedrager bij waar je wat op kunt zetten.Ze dachten dat dat was om op te staan en dat je ze dan wel mooi rond konden rijden.
Maar dat ging mooi niet door!!
Juf Karla stak daar wel een stokje voor.
Het gaat heel goed.
Als je naar school gaat ga je op je eigen fiets en ik loop dan naast jou.
Samen met de fiets wil natuurlijk nog niet dus we doen het eerst maar zo.
En ik moet zeggen dat bevalt me wel.
Het is ook goed voor mijn lijn ( HIHI! ) en voor jou om te leren je aan de regels te houden.


Ook zijn we begonnen met het zindelijk worden.
Ik heb een potje gekocht met een muziekje er in.
Als je gaat zitten krijg je een koninklijk geluid en als je een plasje hebt gedaan
zegt hij ‘’tatarata’’!!
Toen je er voor het eerst op zat vond je het helemaal geweldig en je deed gelijk een plasje op het wc-tje.
Je was natuurlijk super trots op jezelf en gooide je je plasje netjes in de wc.
Dat heb je een paar dagen vol gehouden. Nu moeten we je wel steeds zelf op het potje zetten.
‘ S morgens als je uit bed komt voor je naar school gaat en als je uit school komt.
Dan weer voor je naar school gaat om 3 uur weer voor het eten na het eten en voor je naar bed gaat.
Als je dat éénmaal onder de knie hebt en het word je eigen dan gaat het allemaal wel goed komen.
Daar ben ik van overtuigd.
Ooit ga jij zindelijk worden, dat weet ik zeker.
Het duurt misschien langer maar dat maakt niets uit!
We komen er wel.

O ja, en dan is er nog iets.
En dat is niet zo leuk.
Je was weggelopen!
We moesten naar de buren want Esmée was jarig.
Ik zou even schone kleren voor jou op halen van boven.
En ik sta boven aan de trap en ik denk, ‘wat tocht het hier’?
Ik loop naar beneden en wat denk je.
De voordeur staat wagenwijd open!!!
En weg was je.
Ik ben de route gelopen die je altijd neemt als we weggaan met de auto en je gaat er vandoor.
Je loopt dan regelrecht naar het vroegere huis van Bram ( die inmiddels verhuisd is ) omdat je daar altijd ging springen op de trampoline.
Maar ik heb je daar niet gezien en ook toen ik je riep hoorde ik niks.
Dus ik weer terug naar huis.
Ik naar de buren om te zien of je daar was omdat we daar ook naar toe zouden, maar daar was je ook niet.
En toen raakte ik toch wel licht in paniek.
Ik op de fiets de wijk door!
Eerst maar eens dezelfde route gefietst als wanneer we naar Gerdi gaan.
Jij was vrijdag’s mee geweest op je eigen fiets en ik dacht misschien wil je het nu zelf eens proberen.
Maar nee,..daar was je ook niet. :-(
René mee op de fiets,Gerdi uit bed gehaald, Sanne deed ook mee.
Die had zelfs haar vriendjes erbij geroepen om ook te gaan zoeken.
Dus de hele fam was in de weer voor jou.
Maar toen we met z’n allen overal hadden gekeken was ik ten einde raad.
Ik ben ook nog bij Karin en Richard langs geweest want ik wist het ook niet meer.
Huilen!! Zij ook op de fiets en zoeken.
Toen weer naar huis om te zien of je er al weer was,... maar nee hoor !!
De buren hadden ook nog niets gezien of gehoord.
Toen was ik radeloos!!
Ik zag je al helemaal zitten ergens bij vreemde mensen,of in een vijver liggen of over de snelweg of weet ik waar!
Ik zei tegen Evelien mijn buurvrouw: ‘’ Dan bel ik de politie want als iemand haar gevonden heeft belt diegene hoop ik zelf ook en dan kunnen ze haar weer thuis brengen of anders weten ze er van en kunnen ons helpen.
Maar toen ik thuis kwam was ik helemaal gebroken ik wist niet meer waar ik het zoeken moest.
Echt, ik was kapot!!!
De buurtjes hoorden mij en kwamen er aan want zij dachten dat ik inmiddels al aan het bellen was en niet meer uit mijn woorden zou kunnen komen.
Opa en Oma gebeld . Ook die zouden hier heen komen.
Papa was met Tom op een judo toernooi.
Hem ook gebeld maar hij was al op weg naar huis.
Op dat moment kwam Karin voorbij fietsen en belde Gerdi tegelijkertijd op om te horen hoe het ging.
Toen kwam Karin weer terug en kreeg Gerdi van Martijn ( vriend van hun ) te horen dat je gevonden was en dat René je mee zou meenemen naar huis en dat ik ook maar moest komen.
Karin stond buiten en zij vertelde me dat ze je gevonden hadden bij Bram’s oude huis!!
Ze vertelde det ze er langs reed en jou hoorde praten.
Ze riep je maar je zei niks!!
Die mensen vroegen naar bepaalde kleren die je aan had en ze zei Ja dat klopt!
Dan zit ze hier!
Dus Karin was helemaal blij jou te zien.
Maar René had je ook gezien vanaf de achterkant.
Dus toen hij kwam aangelopen en jou bij Karin zag pakte hij je zo af en liep er mee weg.
Hij dacht ‘’kom hier met mijn nichtje’’!
Maar Karin en Richard dachten: ‘Ja jij kent ons niet maar wij kennen jou ook niet’’.
Dus is Richard met René meegelopen om te zien waar hij met jou heen ging.
Maar hij bracht je veilig bij mij thuis.
Wat een toestand hé!

Maar verder gaat het heel goed.
Op school, thuis, met je gezondheid niets te klagen zou ik zo zeggen.
Ik hoop dat dat ook zo blijft.
Je zit goed in je vel en bent met van alles bezig om je te ontwikkelen
en dat doe je heel goed. Ik ben heel trots op je!!!!!

HOU VAN JOU !!!! XXXXXXXX mama.


*

*

*

Met oma op de ‘landdag’

Lekker racen met je broer

Met je vriendjes van school

De schoolfoto met je lieve broer

Dolfinarium tijdens ‘dreamnight’ van de SDS

vervolg zesde jaar,